Schilderen blijft eng – AtelierHuiswerkBuren

De wereldwinkel in Culemborg bestaat 45 jaar en dat mag best gevierd worden. Heel veel vrijwilligers zijn betrokken bij deze organisatie in fair trade en jaarlijks organiseren ze een uitgebreide borrel om iedereen te bedanken voor hun inzet. Dit jaar is een jubileumjaar en is het echt een feestje: op de Zorgboerderij de Witte Schuur verzamelen de vrijwilligers zich. Wat ze precies gaan doen, weten ze niet, maar het is al leuk om een rondleiding te krijgen op de Zorgboerderij en te mogen winkelen in het uitgebreide assortiment van de winkel. Na de koffie met versgebakken appeltaart lopen ze naar een ander gebouw op de boerderij.

Nee, toch. Wat doen jullie ons aan?

En inderdaad, in de grote ruimte staan 25 schildersezels klaar. Het gezelschap van grotendeels dames loopt aarzelend rond in de ruimte. Een aantal mensen spreken mij aan. De een vertelt dat ze echt niet kan tekenen en hoopt dat dat geen probleem is. Ik kan haar geruststellen. Schilderen van een wulpse dame kan iedereen! Een ander vertelt dat ze jaren heeft geschilderd en ik vraag haar of ze ook dit soort ‘cartoonachtige’ figuren heeft geschilderd. Het blijkt dat ze vooral ‘naschilderde’, die ervaring komt haar vast ook vanavond van pas.

Who is afraid of red, yellow and blue.

Gewoon doen

Als ook de laatste vier mannen een plekje hebben gevonden, vertel ik kort wat de bedoeling is van de workshop. Ik leg uit dat ze van de drie kleuren, rood, wit en geel zelf een huidskleur kunnen mengen. Ik raad ze aan om dat direct op het schildersdoek te doen. We schilderen een ‘wulpse dame of heer’. Dat betekent dat we niet moeilijk doen met neuzen, oren of ogen. Alles is goed, als het maar een portret wordt waar je vrolijk van wordt. Ik laat zien aan de hand van een voorbeeld wat de stappen zijn om te schilderen. Al heel snel wordt het stil. Op een paar mensen na, begint iedereen voorzichtig te mengen op het doek. Soms help ik even met de kleur. Vooral als het gezicht heel roze is.  Niet iedereen heeft opgepikt dat ook geel nodig is om een naturel huidkleurtje te krijgen. Na een kwartier is iedereen ontspannen aan het schilderen. De meeste proberen echt een kunstwerk te maken. En heel vaak zie je de maker of maakster duidelijk terug in het schilderij door de kleurkeuze of de manier waarop de haren over het gezicht vallen.

Het meisje in de rode jurk.

Mooi werk

Binnen een uur staan er prachtige dames op het doek. Een paar schilderijen springen er echt uit. Deze mensen hebben eerder geschilderd of zijn gewoon een natuurtalent. Wat ik zo leuk vind is dat de schilders mij bedanken voor de leuke workshop. Bijvoorbeeld een mevrouw die vroeger zelf exposeerde met haar meisjesportretten met beer. Ze was helemaal vergeten hoe ontspannend schilderen is. Ze gaat het schilderen weer oppakken als hobby.

Lachen om kunst

Als dank voor mijn inzet krijg ik ook een cadeau met een knipoog. Het is het boek Humor, 101 jaar lachen om kunst. Een uitgave van het Frans Hals Museum over de geest van dada in de Nederlandse kunst van 1616 – 2017. Een boek vol inspiratie.

Als de vrijwilligers langzaam weglopen naar het volgende programmaonderdeel, zijn ze allemaal vrolijk en tevreden. Dat doet schilderen met je: het ontspant en stelt je open voor nieuwe indrukken. En het is niet eng. Hooguit als de schilderjuf zegt dat je vaak jezelf schildert. In dat geval kun je altijd nog zorgen dat je er onherkenbaar op staat.

Zo ben ik onherkenbaar.

Uitje op de Witte Schuur

Het uitje op de Witte Schuur wordt afgerond met een rondleiding en een buffet verzorgd door slagerij Knobbout. Wil je ook zo’n feest organiseren met je vrienden, familie, of bedrijf? Dat kan. Neem contact op met Conny van Herwijnen van de Witte Schuur of mij!

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *