Spijkergoed in Buren

Model in spijkerbroek

De laatste tijd spreek ik nogal wat mensen die graag zouden willen schilderen. ‘Zouden willen’? Waarom beginnen ze niet gewoon?

Waarschijnlijk begint het al vroeg. Het onderdrukken van je talenten. Kinderen schilderen eigenlijk het liefst met alles. Het eten in hun bord wordt over de tafel gesmeerd, modder op de muur, tandpasta op de spiegel… De meeste pogingen worden direct de kop ingedrukt. Want het is vies, of er wordt iets vies. Eigenlijk jammer, maar niet onoverkomelijk als je je kind dan maar wel een alternatief biedt. Schortje om, plastic kleed op tafel en de potjes vingerverf open.

Zo blijkt het toch niet te gaan. Als ik een paar dagen les mag geven op de basisschool in Buren, is het gros van de kinderen echt heel blij als ze mogen schilderen met kwasten en verf. Dat doen ze echt ‘nooit’. Eerlijk gezegd, denk ik dat dat wel klopt. Want ze hebben moeite met cirkels schilderen en zelfs de basale mengtechnieken beheersen ze lang niet allemaal. Wel weer fijn voor mij: ik kan ze wel iets leren!

In Buren geef ik meestal workshops aan groepjes volwassenen. Feestje voor een van de zussen die vijftig wordt, jaarlijkse uitje van de roeiclub, afscheid van een leuke medewerker/ster. Voor mij zijn dat de leukste groepen. Er zitten namelijk altijd mensen bij die zeker weten dat ze niet kunnen tekenen of schilderen. Geen greintje creativiteit kennen ze zichzelf toe. Natuurlijk is dat niet waar. Iedereen heeft creativiteit, de mensheid had anders niet bestaan. Alleen je moet het jezelf wel gunnen. Gewoon proberen. Niet meteen van alles willen, maar voorzichtig proberen. Vooral zo’n wulpse of bourgondische dame vraagt weinig techniek, maar vooral veel fantasie.

Inmiddels snap ik wel beter waarom mensen bang zijn dat het mislukt. Als je iets nog nooit gedaan hebt of heel lang geleden wel eens geprobeerd hebt, is zo’n wit vel erg wit! En zelfs als er dan een prachtig wulps vrouwtje op het doek staat, kunnen mensen nog aarzelen om het schilderij de finishing touch te geven, meestal een glaasje wijn of een leuk parelkettinkje. Gelukkig lukt het me meestal wel om ze over alle drempels heen te helpen en ze echt zelf aan het werk te zetten.

Zelf wil ik heel graag meer ervaring opdoen met modeltekenen. Het kwam er heel lang niet echt van. Terwijl ik toch spiegels zat in huis heb. Jezelf heb je immers altijd bij je? Maar natuurlijk had ik ook een drempeltje. Nee, niet omdat ik dacht dat ik het niet kan. Ik snap best dat ik het niet zomaar kan, maar ik weet zeker dat ik het kan leren. Er is een heel ander mechanisme werkzaam. Ik ben niet preuts. Echt niet. Maar als ik na enkele avonden model schilderen een model met spijkerbroek heb, teken ik zoveel losser als anders. Duidelijk gevalletje van gêne. Zonder kijken kun je niet tekenen, en een model moet je dus echt uitgebreid bekijken om vast te leggen. Daar moet ik nog steeds een beetje aan wennen.

Moet jij ook ergens aan wennen? Wil je wennen aan het idee dat je kunt schilderen? Je bent welkom in mijn atelier in Buren om het uit te proberen.

Kijk bij het assortiment workshops of neem contact op voor een mini oefenles.